Lang leve de niet perfecte ouder!

Hoe lastig is het als je kinderen zien dat jij verdriet hebt, dat je pijn voelt, dat je niet perfect bent?

Wij ouders kunnen ons behoorlijk verstoppen als het gaat om fouten maken. Wij willen het beste voor ons kind en fouten, pijn of verdriet horen daar niet bij. Wij willen het onze kinderen niet aan doen. We willen hen behoeden voor narigheden. We willen dat ze opgroeien in een mooie wereld met veel warmte, liefde en schoonheid.

Wat we zelf van binnen voelen doet er niet zo veel toe. We weten dat kinderen nu eenmaal stress en gebroken nachten opleveren en dat we dan ook niet moeten zeuren. Liever cijferen we onszelf weg dan dat we onze kinderen laten voelen dat wij er ook zijn met onze pijntjes, mitsen en maren. Want wìj hebben toch gekozen voor kinderen?

We zien het steeds vaker. Ouders die hun kinderen op handen dragen. Ouders die alles over hebben voor hun kinderen. Ouders die het beste verlangen voor hun kind, maar ook verwachten dat zij de beste zijn. Steeds vaker hoor ik onderwijzers en trainers klagen over verontwaardigde ouders die betere prestaties hadden verwacht.

Wat is er aan de hand? Waar lopen we als ouder van weg? Wat is dan wèl gezond? Hoe kan het anders en wat heb ik als ouder dan te leren?

Dit zijn vragen waar ik me over buig. Hoe kun jij die ouder worden die zichzelf ook aan de buitenkant durft te laten zien? Hoe kun jij die ouder worden die kinderen toestemming geeft om fouten te maken? Hoe kun jij die ouder worden die ook laat zien dat hij/zij nog steeds lerende is?

Volwassen worden duurt een leven lang. In onze kindertijd en jeugd hebben we geleerd over hoe we het zouden moeten doen en wie we zouden moeten zijn. Van onze ouders, op school, familie, vrienden en tegenwoordig ook vanuit sociale media. En als ons plaatje niet meer klopt dan is dan ook niet meer dan logisch dat we omkijken naar hoe dit proces is verlopen.

We zoomen precies daar in, op het punt waarop perfectie, controle en vorm de hoek om komen kijken. Precies op het punt waar jij jezelf niet meer hebt kunnen zijn. Misschien omdat je bang was om afgewezen te worden?

Ouders mogen fouten maken. Ouders hoeven niet perfect te zijn en ze hoeven al zeker geen perfecte kinderen te hebben. Kinderen hebben het recht om te zijn wie ze zijn. Ouders hebben de taak en verantwoordelijkheid het kind op te voeden zoals het aan zich voordoet. Onvoorwaardelijk. Ongeacht met welk rapportcijfer of met welke vriend of vriendin ze thuiskomen. Ouders hebben de taak hun kinderen te begeleiden naar een zelfstandig en een eigen leven.

Ouders die authentiek zijn, hun echte gevoelens laten zien en zichzelf de permissie geven om zich verder ontwikkelen, zijn hoe dan ook het beste voorbeeld voor hun kinderen. Kinderen leren op deze manier dat er altijd geleerd kan, en mag worden. Jezelf ontwikkelen hoort bij niet alleen bij het kindzijn maar bij het menszijn. Jezelf ont-wikkelen duurt een mensenleven lang!

Lang Leve de niet perfecte ouder.